این از اولین شعر هایی ِ که سایه به عنوان ِ شعر ِ نو گفته و منتشر کرده. (در سن ِ 19 ساله گی)
دوش آن رشته های ِ یاس که بود خفته بر سینه ی ِ دل انگیزت راست گفتی که آرزوی ِ من است که چنان گشته گردن آویزت.
با چه لب خند های ِ ناز آلود با چه شیرین نگاه ِ شور انگیز باز کردی ز ِ گردن و دادی به من آن یاس ها ی ِ عطر آمیز.
بوسه دادم بسی به یاد ِ تو اش دلم از دست رفت و مست شدم آن چنانش به شوق بوییدم که به بوی ِ خوشش ز دست شدم.
دوش تا وقت ِ بامداد مرا گل ِ تو در کنار ِ بالین بود در بر ِ من بخفت و عطر افشاند بسترم تا به صبح مشکین بود.
به شگفت آمدم که این همه بوی زگلی این چنین عجب باشد حیرتم زد که راز ِ این گل چیست که چنینم از آن طرب باشد.
آه، دانستم ای شکوفه ی ِ ناز! راز ِ این بوی ِ مستی آمیزت: کاندر آن رشته بود پیچیده تاری از گیسوی ِ دل آویزت.
پ.ن. می خواستم از سایه یه شعر بذارم. دیدم ارغوان و کاروان و در کوچه سار ِ شب و ... رو که همه خوندن شاکی می شن. در ضمن این شعر نشون می ده سایه در نوزده ساله گی هم شاعر ِ خفن ی بوده.
