این از اولین شعر هایی ِ که سایه به عنوان ِ شعر ِ نو گفته و منتشر کرده. (در سن ِ 19 ساله گی)
دوش آن رشته های ِ یاس که بود
خفته بر سینه ی ِ دل انگیزت
راست گفتی که آرزوی ِ من است
که چنان گشته گردن آویزت.
با چه لب خند های ِ ناز آلود
با چه شیرین نگاه ِ شور انگیز
باز کردی ز ِ گردن و دادی
به من آن یاس ها ی ِ عطر آمیز.
بوسه دادم بسی به یاد ِ تو اش
دلم از دست رفت و مست شدم
آن چنانش به شوق بوییدم
که به بوی ِ خوشش ز دست شدم.
دوش تا وقت ِ بامداد مرا
گل ِ تو در کنار ِ بالین بود
در بر ِ من بخفت و عطر افشاند
بسترم تا به صبح مشکین بود.
به شگفت آمدم که این همه بوی
زگلی این چنین عجب باشد
حیرتم زد که راز ِ این گل چیست
که چنینم از آن طرب باشد.
آه، دانستم ای شکوفه ی ِ ناز!
راز ِ این بوی ِ مستی آمیزت:
کاندر آن رشته بود پیچیده
تاری از گیسوی ِ دل آویزت.
پ.ن. می خواستم از سایه یه شعر بذارم. دیدم ارغوان و کاروان و در کوچه سار ِ شب و ... رو که همه خوندن شاکی می شن. در ضمن این شعر نشون می ده سایه در نوزده ساله گی هم شاعر ِ خفن ی بوده.
پ.ن.2. یه عکس با سایه داشتم که گمش کردم ):
+
نوشته شده در ساعت 1:15 توسط مانی
|
هر دمی چون نی از دل ِ نالان شکوه ها دارم
روی ِ دل هر شب تا سحرگاهان با خدا دارم
هرنفس آهی ست از دل ِ خونین
لحظه های ِ عمر ِ بی پایان می رود سنگین
اشک ِ خون آلوده ام دامان می کند رنگین
به سکوت ِسرد ِ زمان
به خزان ِ زرد ِ زمان
نه زمان را درد کسي
نه کسي را درد زمان
بهار ِ مردمي ها دي شد
زمان ِمهرباني طي شد
آه از اين دم سردي ها، خدايا
نه اميدي در دل ِ من
که گشايد مشکل ِ من
نه فروغ ِ روي ِ مهي
که فروزد محفل ِ من
نه هم زبان ِ دردآگاهي
که ناله اي خرد با آهي
داد از اين بي دردي ها، خدايا
.
نه صفايي ز دم سازي به جام مي
که گرد ِ غم ز دل شويد
که بگويم راز ِ پنهان
که چه دردي دارم بر جان
واي از اين بي هم رازي خدايا
وه که به حسرت عمر ِ گرامي سر شد
هم چو شراره از دل ِ آذر بر شد و خاکستر شد
يک نفس زد و هدر شد
روزگار ِ من به سر شد
چنگي ِ عشقم راه ِ جنون زد
مردم ِ چشمم جامه به خون زد
دل نهم ز بی شکيبي
با فسون ِ خود فريبي
چه فسون ِ نافرجامي
به اميد بي انجامي
وای ازاین افسون سازی خدایا
(جواد آذر)
+
نوشته شده در ساعت 6:42 توسط مانی
|