هر دمی چون نی از دل ِ نالان شکوه ها دارم
روی ِ دل هر شب تا سحرگاهان با خدا دارم
هرنفس آهی ست از دل ِ خونین
لحظه های ِ عمر ِ بی پایان می رود سنگین
اشک ِ خون آلوده ام دامان می کند رنگین
به سکوت ِسرد ِ زمان
به خزان ِ زرد ِ زمان
نه زمان را درد کسي
نه کسي را درد زمان
بهار ِ مردمي ها دي شد
زمان ِمهرباني طي شد
آه از اين دم سردي ها، خدايا
نه اميدي در دل ِ من
که گشايد مشکل ِ من
نه فروغ ِ روي ِ مهي
که فروزد محفل ِ من
نه هم زبان ِ دردآگاهي
که ناله اي خرد با آهي
داد از اين بي دردي ها، خدايا
.
نه صفايي ز دم سازي به جام مي
که گرد ِ غم ز دل شويد
که بگويم راز ِ پنهان
که چه دردي دارم بر جان
واي از اين بي هم رازي خدايا
وه که به حسرت عمر ِ گرامي سر شد
هم چو شراره از دل ِ آذر بر شد و خاکستر شد
يک نفس زد و هدر شد
روزگار ِ من به سر شد
چنگي ِ عشقم راه ِ جنون زد
مردم ِ چشمم جامه به خون زد
دل نهم ز بی شکيبي
با فسون ِ خود فريبي
چه فسون ِ نافرجامي
به اميد بي انجامي
وای ازاین افسون سازی خدایا
(جواد آذر)
+
نوشته شده در ساعت 6:42 توسط مانی
|
